Poczucie humoru związane z wojskiem postrzegane bywało i bywa różnie. O tym, że na przestrzeni dziejów ludziom w mundurach towarzyszyły nie tylko uznanie i szacunek, ale też dobrotliwe, zaprawione anegdotą opowiastki i historyjki z życia wzięte. Korzystali z nich jako źródła humoru mistrzowie pióra, autorzy kabaretowych librett, kompozytorzy i malarze. Proponowane przez scenarzystę i realizatorów śpiewane i tańczone "obrazki" sięgają do okresu międzywojnia, z jego charakterystycznym kolorytem historyczno-obyczajowym, specyfiką żartu.

Wykorzystane zostały przy tym materiały znalezione w publikacjach z tamtych lat - antologiach utworów poetyckich oraz poradników o zasadach panujących w wojsku (autorstwa m.in. Adama Kowalskiego, Bogusława Szula, Zygmunta Berlinga, czy Stanisława Kramara).

Puśćmy zatem wodze wyobraźni, a - zamiast srebrnych wężyków - dostrzeżemy na pagonach zwiewny ślad lekkiego żartu, zaś  - w miejsce gwiazdek - pogodne uśmiechy słońca. Tak zapewne, połyskując nastrojem radosnym, prezentowały się pagony generała Dąbrowskiego, jego oficerów i wojaków, podczas soplicowskiego poloneza, tak przykuwały oczy dystynkcje i mundury II Rzeczypospolitej, tak raduje powrót współczesnych rogatywek.

Scenariusz: Krzysztof Rozner

Kierownictwo artystyczne: Adam Martin

Kierownictwo muzyczne: Mirosław Racewicz Reżyseria i choreografia: Jacek Tomaszewski

Występują: Grupa Wokalna "Why not", soliści, chór, balet i orkiestra symfoniczna RZAWP

Wyświetl większą mapę